Hoxe. Día das letras Galegas, achome amorriñado escribindo nelas.

Son aquelas que forman verbas no amplo espectro da fala, que enchen fazulas galegas, que soan con seseo e gheada. Son aquelas que nutren ás árbores mortas, que baldean orellas abertas e que namoran a mulleres fermosas.

Son as que excitan a un lapis erecto para que empreñe papel baldeiro á espera de que algún sedento lea algo de Lois Pereiro.

Arracenden a exotismo que só ulen uns poucos. Mais o resto cheo de cinismo non son mais ca unha manada de porcos.

Escribo aqui deitado e pensando no lugar onde fun nado, e agora mais ca nunca padezo de morriña pero como ben xustificou Santalices, estou ''longe da terrinha''.

Anónimo (Seica...).

Galeguizando

Arriba irmáns!
Todos de pé!
Unidos,conseguirémolo!
Todos somos un,
a mesma sangue,
a mesma raza,
a mesma cor...
pero sobre todo
o mesmo IDIOMA.




Ana Solla

TODO...e moito máis

Miña nai
miña compañeira
das túas entrañas,día a día nacen os teus seareiros
fieis cara a túa persoa.
Ti déchesnos a vida e nós,en agradecemento,
sólo podemos darche proteción e seguridade.
As túas bágoas son como vida para nós;
cando non choras nun mes,sempre as botamos en falla.
Ensinachesnos a falar,unha lingua rica en gramática e vocabulario
única na súa especie,que só unhas tres millóns de persoas
temos o privilexio de falala.
Iso enorgullécenos.
Ti sábelo mellor ca ninguén.
Tes as mellores curvas do mundo!
Dise que unha delas e a fin do mundo, finis terrae...
e eu nelas vexo vida a borbotóns.
So podo decirche
grazas Galiza por escollerme como nha das túas fillas...




Ana Solla