Lembranzas

So teño recordos.
Lembranzas dos teus sorrisos,dos teus ollos,das nosas conversas,da música que nos rodeaba en todo momento...
Agardo non esquecer estes recordos dunha semana máxica como esta.
Setembro comezou con bo pé,un mes para min escuro e tráxico,agora ten de min unha nova visión e unha nova oportunidade.
Simplemente grazas por todo,eu o mínimo que che podo dar é o meu cariño e a miña amizade.Merécelo,por ser como eres....
Nunca o esquecerei.

Percepción de algo novo

-Pecha os ollos.Pensa en todo o que che fai sentir ben-díxome
"un paseo pola praia,unha tarde cos amigos..."-pensei
-Agora,hule.¿Que sintes?-
-"Un aire limpo que enche os meus pulmóns"-
-Abre os ollos.A ansiedade esfumase si repites isto tres veces.A calma pouco a pouco chegará.Un sorriso iluminará o teu rostro.Todo ábrese ante ti,unha nova visión.O mundo ofréceche novas posibilidades.Todo volve nacer para ti.Desfruta da tua nova vida...Pero loita!Nunca des a espalda ao descoñecido.Sorrí.Esa é a clave.Un sorriso inspira confianza.Pero,o máis importante,Confía e se ti mesma-dixome.
-Grazas,mamá-contestei



Ana Solla

¿Que se sinte?

Traizóns.
Desgrazas.
*Confusión*
Sentimentos desagradables que pouco a pouco consumen
a miña visión racional e pacífica das persoas.Non todos
temos a sorte de desfrutar dun anaco de felicidade...
Paus.
Sangue.
Pingas que emporcan o baldeiro.
A dor é insoportable.
*Máis confusión*
O orgullo impídeme arrastrarme,entón unha mostra de
cora e ilumina os meus ollos.
Unha semana illada permitiume pensar con máis claridade
*A confusión diminúe*
Pero todavía me sinto...
¿Traizoada?
¿Apaleada?
¿Obxeto dun xogo que non ten fin?
Unha ampla sopa de letras.Pero só teño catro palabras
para expresalo todo:
¿Por que a min?
*Simplemente...baldeira*



Ana Solla

El é o eterno vagamundo que se comprace ó sentarse baixo calquera sombra.

Foi designado gardián do tempo perdido.

E de cando en vez acode a el algún vello en busca de tempos nunca vividos.

Mais o noso vagamundo non ten menciñas milagreiras.

E así e que o vello ve afogadas as súas derradeiras esperanzas nun océano de saudade.

Mentres as horas camiñan de vagar cara o solpor o noso amigo confíalle un segredo ó vento ventureiro:

“se o futuro é ficticio, o presente é pasado xa, e o pasado non existe nun agora que se vai… que nos queda? Vivimos a destempo nunha abolida cronoloxía”

Amizade

Momentos.

Acumulación incesante de recordos.

Situacións boas,malas...

Xuntos choramos,

rimos,

cantamos,

bailamos,

até incluso pegamos...

Pero non por iso deixamos de querernos.

As nosas vidas separaránse,

pero aínda nos queda un longo tramo de amizade por percorrer.

Pero sempre XUNTOS.

Ana Solla

Memorias do meu pasado.

Horizonte.
Sino fatal.
Fin dos nosos tempos.
Pero sobre todo,dos meus...

Certa noite,Belcebú apareceu no meu cuarto.As súas verbas foron claras:
"Un desexo terás
si as miñas palabras cumples
si non,polo confín do mundo vagarás"
Accedín aténdome as fatais consecuencias.Gocei dunha vida plena e feliz ao carón dos meus seres queridos,máis toda felicidade esfumouse o día no que morreu o meu amado. Sentín o mundo tremer baixo os meus pés,pero seguín firme á miña promesa.Os anos pasaron.A miña alma escurecíase e a miña casa foi o meu leito.O diaño escurecía cada rincón de luz da miña pasada felicidade.A tolemia apoderábase da miña lucidez.Marchiteime como unha rosa.Acabei co sufrimento poñéndolle fin á miña existencia.O mar estaba fermoso esa noite.O meu camisón branco mecíase lentamente pola brisa mariña.O salitre inundaba o meu corpo.Pero non fun cobarde.Din un paso adiante e o vacío estendeuse ante min.
A miña alma vaga incansable buscando o descanso eterno que nunca chegará...Sic transit gloria mundi(1)...

(1)"Así pasa a gloria do mundo".



Ana Solla.

Galeguizando

Arriba irmáns!
Todos de pé!
Unidos,conseguirémolo!
Todos somos un,
a mesma sangue,
a mesma raza,
a mesma cor...
pero sobre todo
o mesmo IDIOMA.




Ana Solla