Hoxe. Día das letras Galegas, achome amorriñado escribindo nelas.

Son aquelas que forman verbas no amplo espectro da fala, que enchen fazulas galegas, que soan con seseo e gheada. Son aquelas que nutren ás árbores mortas, que baldean orellas abertas e que namoran a mulleres fermosas.

Son as que excitan a un lapis erecto para que empreñe papel baldeiro á espera de que algún sedento lea algo de Lois Pereiro.

Arracenden a exotismo que só ulen uns poucos. Mais o resto cheo de cinismo non son mais ca unha manada de porcos.

Escribo aqui deitado e pensando no lugar onde fun nado, e agora mais ca nunca padezo de morriña pero como ben xustificou Santalices, estou ''longe da terrinha''.

Anónimo (Seica...).

Foi un 23 de Abril, día do libro (coicidencia ou non), cando comezamos aos poucos a erguer este monumento á estupidez (mellor ou peor esculpido).

Cando comezamos hai un ano chegar aos 12 meses parecía cousa de ilusos. Ilusos ou non aquí estamos.

Somos 2 cerebros, 2 lápises, 2 papeis, 4 mans e un blog que agardan durar polo menos outro tanto.

Un ano

As esperanzas dun ano pasado,plásmanse nas poucas palabras que a miña persoa dificilmente pode expresar

Capitulo 1

-Isto non pinta nada ben.

-Pero que é?Pásalle algo grave?

-Todavía non o sabemos.Temos que esperar polo resultado das probas,pero estas horas serán cruciais para a súa vida.Só queda agardar.

Escoitaba a conversa entre o descoñecido e miña nai sin entender nada do que falaban.Quen estaba mal?Pasoulle algo o meu mozo?Si é así,por que ninguén mo decía?Busquei as palabras para preguntarlle a miña nai que era o que ía mal máis da miña gorxa non saíu nada,seguía igual de inmóvil.Que me estaba a suceder?Intentei levantarme,máis os meus músculos non respondían,intentei abrir os ollos,pero tamén foi inútil.

Comezaba a ter medo,o meu corpo estaba morto,pero eu todavía seguía viva.Podía pensar,sentir...aínda que nese momento só sentía medo.Quería que ese pesadelo ramatase.[...]

Volvín coller conciencia do meu corpo pasadas unhas horas e o descoñecido e miña nai seguían falando.

-Xa temos os resultados da proba.A rapaza está en coma.O golpe foi demasiado forte,foi un milagre que saíran ela máis o rapaz con vida de debaixo daquel coche.

-Doctor,e o rapaz,como se atopa?

-Está consciente,só que non deixa de berrar preguntando pola rapaza.Di que se sinte culpable polo accidente...

-Creo que irei a velo agora.Non ten por que sentirse culpable.A culpa non foi del.

-Será o mellor.E si lle di o da súa filla,recorde ser delicada,podería causarlle un shock e non habería solución.

-Está ben.Grazas doctor.

Non podía creelo!Un accidente?Cando?Onde?

Non me acordo de que eso sucedera.Só me acordo de vir no coche despois dun día fermoso na praia xunto ao meu mozo...non entendo como pudo pasar esto!

Música

A presión é moita para unha rapaza de 19 anos que ten a cabeza nos paxaros.Anda perdida nas nubes,soñando co momento de verse como solista das grandes orquestas nun gran teatro diante de milleiros e milleiros de cabezas expectantes,esperando que,por fin,o arco acaricie as cordas.

O profesor sacouna da súa ensoñación e díxolle:

-Outra vez Da Capo!E quero moito máis son!Baixa o arco uns centímetros,así.Comeza,toca como si estiveras nun gran escenario.

A rapaza colleu aire e comezou a pasar o arco sobre as cordas.

A música comezaba a soar,limpia,fiando frases musicais,cos seus fortes,pianos...un diálogo apaixoado saíndo dun só instrumento.

De cando en vez.a moza ollaba cara o mestre,pero este non daba sinal afirmativo ou negativo algún,simplemente poñía cara de póker.

A música cesou,dando por finalizado o concerto a rapaza baixou o arco con aire triunfante polo seu traballo mais o profesor seguía coa mesma cara sin mostra de sentimento.Estivo así un longo minuto ata que o mestre se ergueu e díxolle:

-Bravo!Chegarás lonxe,moi lonxe...

En realidade existe a humanidade ou é só un invento?

O meu concepto de "humanidade" e todo o conxunto de persoas que cohabitamos no planeta Terra,e que no transcurso dos anos evolucionamos e melloramos pero,facemos todo o correcto ou sucumbimos as grandes distraccións e deixamos todo para a última hora?

Certamente vivimos enganados dende moi novos de que as xeracións futuras podemos e cambiaremos o mundo cos novos avances na maioría das especialidades,pero o que facemos non é máis que empeorar as cousas día a día coas nosa vagancia e egoísmo,por non dicir egocentrismo nalgúns casos.

Xa fomos enxendrados para isto:destruír e lamentarnos despóis vendo a nosa patética creación... Eu tamén me considero unha persoa deste grupo chamado "sociedade",pero no meu proceso evolutivo,o meu cerebro non asimila a idea de "cambio",intentar reparar os danos causados e non decir a típica frase de "que o fagan outros",xa que persoa,tras persoa,tras persoa....e así sucesivamente,deixámolo pasar e entón será demasiado tarde para lamentarse....

En homenaxe ao meu compositor predilecto

http://www.youtube.com/watch?v=KvHyz0JbmnI

Intenteille por música aos meus soños....

Soños nos que eu,o villano de todas as historias,

sexa considerado un heroe.

Isto xa non é o mundo de antano,

no cal todos soñabamos con un mundo cheo de paz e esperanza...

agora só hai violencia,guerra,fame,enfermidades...

nos meus dous mil anos de vida non vin semellante humanicidio coma nestes curtos anos do século XXI.

Non podo seguir combatindo con xente cerrada de mente,

non me aceptan como son...

confeso que nestes anos intentei non matar a máis xente da necesaria para a miña supervivencia.

Non podo camiñar a luz do sol,

non volverei nunca sentir a súa calor na miña pel...

Nin o sangue da máis pura fada farame poder disfrutar desas longas tardes lendo un libro ao carón da sombra dunha árbore...

Xa non podo máis...